„Wenn jemand eine Reise tut, so kann er was erzählen“,
o heeßts in e scheenen Liede, un das muß all woahr sin.
Mer braucht desterwähn nich jlei nah Barlin oder nah
Leibzg ze reesen – nee, mer kann schon was derläm, wemer
meten Torjauer vun Glowigg nah Wittenbarch fährt.
Was Garmersch Muhme daderbei derläwete, will ich Eich derzählen:
Garmersch Muhme woar schon als junke Fraue hibsch beileiwe; wiese nu awwer öller wurre, da wurrese oo immier dicker, bisse zeleßt so ahn zwee un e halwen Zentner wiegen tat.
Se kunne sich nu nich mehr so recht furtbewägen, un wennse so ahngewackelt kam, da sahks aus wie sone dicke Tunne, der mern Kopp uffjeschtilpt hodd.
Se kam nu oo nich mehr sehre vun derheeme furt, wenn ehre Mann nich ahnschpannte, wasse awwer nich tat, wenns nich dringend neetig woar, weile sehre uff seine Fähre hult.
Nu kam awwer Weihnachten ran, un da mußte doch Garmersch Muhme for ehre Leite in Wittenbardh inkoofen.
Weil doch nu Glowigg ahn de Torjauer Eisenboahn läht, da meente Garmersch Vetter, se sulle meten ahlen Torjauer nah de Schtadt foahren, de Fähre hädden darzu keene Zeit, un wozu hädde mer ’ne Eisenboahn.
Garmersch Muhme machte sich denne eenes scheenen Taks uff de Schtrimpe un fuhr meten ahlen Torjauer nаh Wittenbarch, natierlich vierter Jiete, denn se woar sehre schparsam.
Se kam oo janz jlicklich ahn un machte ehre Weihnachtsinkeefe. ’s wurrese awwer janz schwummerlich, wie ’s ahns Bezahlen jink.
„Nee, awwer so teier, so teier,“ sahtese emah iwirsch annerte.
„Ja, liebe Frau,“ sahte der Varkeefer, derse bediente, „solche Preise wie vor dem Kriege bekommen wir nicht wieder. Sie müssen bedenken, daß alle Rohstoffe gestiegen sind, und daß die Herstellungskosten viel höher sind, und dann die hohen Steuern“
„Na ja, de Schteiern,“ seifztese, „dadervun wissen mer uffs Dorf zund oo e Lied ze singen, ’s Finanzamt ziehet uns aus bis uffs Hemne.“
Wiese nu bezahlt hodde, da blebbse wurklich nich ville mehr iwrig wie zu’s Billjett nah Glowigg.
Se hodde freilich oo e groß Paket vull ingekooft, un der Koofmann Schneider sahte, e wolleses Paket nahn Bahnhoff trahn lahßen. Dadervun wollese awwer nischt wissen, weilse meente, ’s kinne ze schpäte kummen, un naher schtundese ohne Paket da.
Wennse das dächte, meente Harr Schneider, da kinnese
jo meis neie Postauto nah de Boahn foahrn.
Da kame awwer beise scheep ahn.
„Nee, nee!“ roffse, „in son Ding setze ich mich nich nin.
Mer liest jo alle Lake ins Takeblatt, was for Unjlicke met die ahlen Autos passiert. Liewer loofe ich; das Schtickchen bis zun Bahnhoff schaffe ich schon.“
Se machte sich mets Paket uffen Wegg.
Wiese nu durch de Kallejenschtroaße junk, da wunnertese sich, daß de Licke, wu Bastians Klärchen gewohnt hodde, immer noch nich zujebaut woar.
Se blebb oo efftersch schtehn un hodde ehre Betrachtungen iwer de villen neien Jeschäfte, die da ingericht woarn, un iwer die annerten ahlen, die ville jreeßer un scheener jeworrn woaren, seitse nich in Wittenbarch jewest woar.
„De Jeschäftsleite missen doch ville mehr vardienen wie de Bauern,“ dachtese bei sich.
Wiese nu ahn de Luthereeche kam, wu zund de neien Ahnlagen meten Schpringbrunnen sin, da sauste uff emah s‘ Postauto ahnse varbei, un weils matschge Witterung woar, da wurrese von om bis ungene janz met Drack beschpritzt.
„Sone Schweinerei,“ schimptese un drohete met de Faust,
„kennen denn die eenfältigen Karle sich met ehren Ahlen Kasten nich inacht nähm’n! Un da lachen de frechen Menschen oo no drewwer.
Nee sowas!“
Wiese nu so beese hingersch Auto herkukte, da fuhI ehre Blick uff de neie Uhr, diese da hengeschtellt han, dassen de Leite ’n Zuk nich varpassen sulln.
„Harrejeh!“ dachtese, „nu wards awwer Zeit, sunsten fährt mich der ahle Torjauer var de Noase wegg.“
Se schritt nu dichtig aus, soweitses bei ehre Dickte kunne, un weilse sich sehre warm ahnjezochen hodde, da schwitztese nich schlecht, un wiese uffen Bahnhoff ahnkam, da loffense de Schweeßtroppen immer de Backen länk runger.
Alse ahns Schalter ’s Billjett nah Glowigg varlangte, da meente der Billjettmann, se sulle sich beeilen, wennse no metkummen wolle.
Da kriechtese keen schlechten Schreck.
Wennse ’n Zuk varpaßte, was sulle denn da wärn, un was sulle ehre Mann denken, derse in Glowigg vun de Boahne abholen wolle!
Se loff wasse loofen kunne, ahn Billjettknipser varbei, de Treppe runger un de annerte Treppe wedder ruff.
Jott sei Dank, der Zuk schtand no da!
Awwer der Mann mete rote Mitze hodde schon de Fliegenklatsche hokgehom’n, ums Zeechen zer Abfoahrt, ze jän.
Wie e nu de dicke Mutter sahk ahnjewackelt kumm’n, da warte no e weilechen.
Se kunne kaum no jabsen, awwer se jrawelte sich no metsamts jroße Paket jlicklich in Woagen nin, fuhl drinne awwer jlei uff ’ne Bank, se woar wie zerschlahn un kunne keen Wurt rausbrengn.
Der Zuk fuhr nu ab, un wie e in Broade hult, da schteeken wedder Leite in.
„Nanu, Garmern, da biste jo oo!“ roff uff emah eene Schtimme.
’s woar de Wintern aus Beesigg, die in Broade bei ehre Tochter jewesen woar, die da varheiradd is.
Se schtammte vun Glowigg un woar met de Garmern in de Schule jegangen. Se hodden sich alle beede lange nich jesähn un hodden sich ville ze derzählen.
Daderbei varjunkse de Zeit, un se hoddens joar nich jemarkt, dasse
schon iwer Bietejast raus woarn.
Uff emah, wie der Zuk schon wedder eene janze Weile gehaln hodde, kukte Garmersch Muhme zus Fenster naus.
„Harrejeh!“ roffse, „das is doch shon Glowigg! Un da schteht jo oo mein Ahler. Nee, wie de Zeit varjeht, wemer ins Schwatzen kimmet.“
„Na, wennse ausschteijen wollen, da missense awwer fix machen, der Zuk ward jlei wedder abfoahren,“ sahte e Mann, der nämse gesessen hodde.
„Schteik nur immer aus,“ meente de Wintern,
„ich jäe dich dein Paket raus.“
Weil Garmersch Muhme nu awwer doch so dick woar,
un oo ’s Paket jreifen wolle, da jraweltese sich rickwarts
außen Woagen.
Un wiese nu uffs Trittbrett schtand, da schreeks draußen „Abfahrt!“ un der Zuk setzte sich in Bewäjung.
Uff emah kam der Schaffner ahnjeloofen un schreekse ahn:
„Nu machense aber rasch, wennse noch mit wollen!“
Un daderbei packtese vun hingene un schobse wedder zer
Tiehre rin, dasse längelank in Wagen henkullerte.
Draußen awwer schtand Garmersch Vetter, der das allens met ahnjesähn hodde un schluk de Hände iwern Kopре zesamm’n.
Alle Leite in Woagen wollten sich kringeln vor Lachen, un sojar de Wintern kunne sichs Lachen kaum derhaln, ’s sahk awwer oo ze putzig aus.
Garmersch Muhme jrawelte sich hok, wobeise de Wintern half.
„Was soll ich nu ahnfang’n?“ jammertese.
„Wie soll ich heeme kummen?“
“ ’s bleiwet dich nischt annertes iwrig, du schteijst in Trewitz aus un kimmst met mich nah Beesigg,“ sahte de Wintern.
„Unse Kurt kann dich nachher heeme fahren, denn loofen kannste bei den Wegg un met das schwere Patet nich.“
„Nee, das jeht nich. Mein Ahler hodd doch jeähn, was mich passiert is, un ich denke, er ward doch jo gescheit sin un mich meten Woagen vun Trewitz abholn.“
„Na wie de denkst,“ meente de Wintern.
„Awwer setze dich doch solange wedder hen.“
„Nee, nee, ich bleiwe schtehn; ich mags Ausschteigen nich wedder varpassen.“
Se blebb näm der Tiehre schtehn, un wie kaum der Zuk in Trewitz hult, da klettertese so fix wie se nur kunne rickwarts außen Woagen raus.
Ich kunnes no sähn, wiese mets große Paket nahn Wartesaal henwackelte.
Zund hodde ich in Glowigg was ze tun, un da troof ich Garmersch Muhme wiese jerade vor ehre Hoffstiehre schtund.
Ich frahtese, wiese dazemah heeme gekum’n wiere.
„Ach“, sahtese, „janz jut. Mein Ahler woar jo so jescheit jewäsen un hodde ahnjeschpannt un mich vun Trewitz abgeholt.
Geschimpt hodde freilich uffen janzen Weg. Ahn die Foahrt will ich awwer zeitläms denken. Mich brenget keener so leicht wedder meten ahlen Torjauer nach Wittenbarch.
Richard Erfurth
aus: Unser Heimatland vom 11.04.1927
***