
– Een Rädsel,
dat mei unse Voader upgaaf, as ik as Kind met em tesamm‘
met’n Ploan-Woan noa de Stadt fuhr.

„Denk moal: De Kerche van Duwin (Dobien)
Leit doch up sonn hoogen Barg
Un’t kummt doch Woater rin“
„Van ungene“ – seit‘ e noch ganz lise un wie sou newenbei, un:
„Man füll’t kumm meenen, nich?
Dat dat meeglich is!
Up unsen Harschebarg un up unsen Winbarg
– (die newen ’n Golm bei Stülpe un’n
Hoa’elbarg bei Belzig de grettste Barge
sin van unsen Fläming,
Die annern sin jou man Moll-Hiwweldegänge,
Die ook noch „Barge“ heeten!“)
Doa kummt doch keen Woater rup
Un ook sust nich up’n Barg,
Un hie kummt Woater in de Kerche up’n Barg doa!“
„Kannst‘ et road’n?“ — — —
„Nu, wenn’t rängt!
Gä’k as Andword.
„Nei!“ seite denn un lachte:
„‚t Woater kummt van ungene rin, hä’k doch geseit,
Un nich van owen —
‚t rängt doch awer immer van owen runger!
Van ungene kummt dat Woater
In de Kerche doa up’n Barg hoog owen.
Wie’s dat man meeglich? – Kannst‘ et roadn?“ –
It roade hen, ik roade hä
Un terbräke mei’n Kopp –
Ik mecht’t doch met Gewalt rutkreien.
Umsust! –
Endlich seit unse Voader denn:
„Kinnst ‚t nich road’n Junge? –
Bist doch sust sou kluk?
Un häst doch sust ’n guden Kopp!
Kinnst’t nich road’n? — —
Nu kiek moal eener an,
Hei kreit’t nich rut! –
Ach, so’n Junge! –
Denn will’k dei’t seien:
„Bei dе Dеере !“
Un denn lachte sou van Hartzen,
Dat ik’t nich hädd‘ kinnt road’n,
Un seit denn noch:
„Siehst de: Bei de Dееpe
Mutt doch immer Woater sin!
Doa droan se ‚t Woater rup van ungene! –
Sust kinn‘ der Paster ‚t Kind nich deep’n! —
Un drum kummt denn ook van ungene Woater rin
In de Kerche up’n Barg!“
![]()
– Noch een Rädsel,
dat mei unse Voater upgaaf.
„‚t woar’n Barg,
– As wei ook ’n schwarten Barg hän, —
Un doa luter witter Sand,
– As bei uns de „Sandscheln“ fin,
Van wu we’n witten Sand uns hol’n
Un in de Stumwe streienHiede is ‚t ’ne Stadt,
Un leit doa up den Barg
Un hitt nu noa den Barg!
Nu roade moal!
Wie hitt se?“
„Witten – Barg!“ sei ik.
„Richtig geroadt!“ seit Voader. —
‚t woar nich tu schwär te road’n,
Wu wei ewen an Duwin (Dobien)voarbei
Noa unse olle Kreesstadt Wittenbarg tufoahrn.
„Richdig geroadt!“ seit Voader
Un keek mei doabei stroahlend an
Met sine helle bloue Ouen
Un wees met sine Hand noa Wittenbarg
Un seite: „Dоа!“
![]()
Noch eent,
wie e ‚t uns sou te road’n gaaf:
„Wat is dat?-
‚t hät woll ’n Been,
Awer ‚t kann nich gehn;
Un ‚t hät woll Fläel,
Awer ‚t kann nich fliegen!
Kannst ‚t road’n?“-
„De Wind-Mähle!“ sei ik,
Un ‚t woar richdig geroadt!
Sou loatt ’n Voader up’n Fläming
Sin Kind Rädsel road’n.
![]()