Wenn de Klokken lieden

Wettst’, wat dat Schennst’ up’t Dorp?
Wat mei dat Hartze moackt sou warm,
Wie ofte ik’t ook heere
Van mine Kindheet an
Un würr’ ik noch sou old:
Wenn de Klocken lieden!

Doa in de groote Stadt,
Doa heert man’t nich,
Doa litt dat nich
As sou bei uns tehus,
Wu’t is: as künn’ de Klokken selwer räd’n,
As spreek in’n Klokkenklank
Der liewe Godd tu uns:
Wenn de Klocken lieden!

Wie is’t doch scheen! Wenn Mor’ns frih
Voar Schulanfang de Klokken lieden,
Un nu de kleene frohe Kingerschoar
Sich upmoackt noa de Schule.
Un Mudder brengt dat Morgenbrod,
Un’t Kleenste in de Poie al
Schloat sine Ouen up
Un fallt‘ de Häng’ tum Beden:
Mor’ns: Wenn de Klocken lieden!

Un Middoa’s wedder, wenn’t nu zwelwe
schloatt,
Denn ruppt de Klokke hoog van’n Torm

Wit rut in’t Feld, dat ’t alle heer’n,
As wier’t uns’ Voaders Stimme,
Der bedend an’n Disch will träd’n:
„Kummt alle heem! Kummt alle heem!
Kummt alle heem tum Et’n“:
Middoa’s: Wenn de Klokken lieden!

Un wenn der Oawend kummt
Un’t dunker ward up Feld un Flur
Un nu de Klokken lieden:
Doa is’t mei immer noch,
As ruppt min’ Mudder mei:
Un is doch lang’ al dood un schloappt in Frieden
„Het litt!  ’t is Oawend!
Min Kind! Nu bede!“

Un heemgeräd’n kummt van’t Feld
Der groote Knecht met sine Päre.
Der Schäper driewet sachte
Met sine Schoap noa heem
Un kiekt noch Moal noa’t Oawendbrod,
Will weeten: Wat’t voar’n Wedderbod’!
Un stille ward’t up’t Dorp
Sou still wie in de Kerche:
Oawends: Wenn de Klokken lieden

Un wenn noa all den Plack un Droasch
Der Sunndag nu kummt ran,
Un hell van’n blouen Himmel lacht
Der scheenste Sunn’nschien
Up’t stille Dorp,
As keek der liewe Godd
Woll selwst van ’n Himmel runger
Noa sine Kinger alle groot un kleen:
Wie is’t doch scheen! Wie is’t doch scheen!
Wenn nu de Klokken lieden!

Wie is’t doch scheen! Wie is’t doch scheen!
Wenn nu de Klokken lieden!
Un nu kummt Schulten Voader, Schulten
Mudder,
’t Gesangbuk in de Hand
Sou wie der Priester voar’n Altoar trett! —
In ’n Sunndagsstoat.
Un’t ganze Dorp langrunger
Doa koam’n se alle nu:
De Grooten un de kleene Liede,
Voader, Mudder un de Kinger alle,
Der groote Knecht, de kleene Moad,
Sou wie se doa tesamm’ sitt’n
Up är’n Platz in Goddes Hus
Un äre Lieder sing’n:
Sunndoa’s: Wenn de Klokken lieden!

Un kummt de vulle Festtid ran:
Wie is’t doch scheen! Wie is’t doch scheen!
Wenn nu de Klokken lieden!
Wat wier’ uns’ Dorp?  Wat wier’ uns’ Dorp?
Wenn der Sunndag kummt un Fest-Tid is,
Un – keene Klokke ruppt mehr
Rin in’t Dorp:
„Kummt alle hä! Kummt alle hä!
Vergett’ nich hiede dat groote Fest!“
Wenn sou de stille Nacht brektt an,
De stille Wihenacht.
Un Schnei leit up et Kerchendack
Un wejet um’n Torm.
Wie is’t doch scheen! Wie is’t doch scheen!
Wenn nu de Klocken lieden:

„Nu kummt – nu kummt
Der heele Christ!“

Un bes in de Kammer hingene rin,
Wu de Kinger schloapen,
Geht hen der Ton sou lis’ und sacht’
Un ward ut’n Schloap se wecken.
Un wie’t sou litt, un wie’t so klingt,
As wenn de Engel singen,
Doa is’t, as käm’ e selwer rin
Der heele Christ van’n Himmel.

Un Kinger-Lippen beden lut,
Dat e’t man sülle heer’n:
„Heele Christ! Du Grootsack!
Breng’ mei doch ook wat!
’n poar Äppel un ’n poar Bär’n,
Die kannste mei beschär’n:
Nu, kumm, du heele Christ!“

Un Ostern nu, wie klingt dat scheen!
Wenn nu de Klocken lieden
Von Asscheed nähm’n un Weddersiehn
Voar alle, die noa heem gegehn,
Voar alle, die noch beden:
„Jesus! Dorch die Noamen drie
Moack uns van alle Sünde frie!
Jesus! Dorch dine Wunden rood
Help uns tum Lewen ut’n Dood!“

Un Pingesten kummt: Un noch een Moal
De Klocken mächtig klingen
Sou as der Schmedt up’t Isen schloat,
Dat rings de Funken springen,
Dorch Vogelsang un Blietenschnei
Doa dhut dat mächtig dringen:
„Loatt ’t Sorgen sin! Loatt ’t Sorgen sin!
Godd is noch doa as immer!
Sou seit e ’t selwst:
Un wat der seit, dat hoalt e ook!
Ik bei jou bin!
Ik verloat jou nimmer!“
Sou de Klocken klingen!
Sou hänn mei de Klokken geklungen
In unse Dorp sou scheen un lut,
As ik ’n Kind noch woar, un hiede noch.
Un immer is’t, as müßt ik beden,
Wenn de Klocken lieden!

Un droan se ’n Kind noa de Deepe,
Un kummt de schmucke Bruut,
De schmucke Bruut met Mirthenkranz un Schleier,
As wenn der lichte Sunn’schien käme,
Un as de Rosen bliehn sou schmuck un scheen;
Un Voader seit noch een Moal man
Tu sine Dochter, eer se ut’t Hus nu geht,

Wie e’t as Kind är seite offte,
Wenn sou gud er ’t met är meente:
„Mine Moie!“

Un Mudder man: „Min’ Dochder!“
As läg’ är ganzer Segen drin
Voar ärn Gang noa’n Trou-Altoar:
Wie scheen is’t doch! Wie scheen is’t doch!
Wenn nu de Klocken lieden!

Un nu kummt ran der Dood,
Wu’t hitt: „Nu, Kinger! Afscheed nähm’n!
Nu weent man nich! Met jou is Godd
Un ward jou woll behied’n!
Ik geh nu furt! Jei bliewen hie!
Moack jeder sint! —
Eens kumm’ je noa! Lewet woll!
Up Weddersiehn!“

Se sin jou all’ al heem
In’t groote Voaderhus doa owen:
Der gude Voader un de liewe gude Mudder,
De Schwester, die sou lief mei woar,
Un der gude liewe Bruder.
Man een’ Wunsch noch, eene Bidd’:
Van heem noa heem, dat is nich wit!
Wenn ik ook nu schloapen geh:
Loatt mei noch eens

de Klocken lieden! 

nächstes Kapitel