Sou menger denkt woll hiede sehre geringe
Van so’n Dorp-Schulte un van so’n kleenet Dorp.
Doch, wer sou denkt, wett nich,
Wat dat Dorp beditt voar’n ganzet grootet Volk
Un in’t Dorp der Schulte — ook hiede noch! —
Jou mehr noch, as in ’ne groote Stadt, ook in de grettste! —
Denn mehr noch as der Burgermeester sin in ’ne groote
Stadt te fing’n,
Die ook de Karre kän schiewen un die Lin’ fihr’n.
Doa is menger noch — as ook bei de Regierung van’t Volk —
Der al immer sou met an de Karre schiewet —
— afgesiehn van die, die mennig Moal ook annersch
will’ schiewen! —
un afgesiehn van die, die ungerlang man wielen sou
as der Moll! —
Un die al immer met de Lin’ fihr’n un met voar’t groote
Ganze stehn
Un de Verantwordung — un die is groot und schwär! —
met droan.
Un die’t denn ook moal sou met moaken,
Dofkwenn der Burgermeester nich tehus is
Odder moal ganz fehlt.
Sin Amt, sin hohet schwäret Amt, in Wirde un in alle Ehre!
Wenn nich geroade —
wie dat ’ne Tid lang Mode woar gewurr’n,
as of alles up’n Kopp stehn sülle statt up de Beene! —
Der Mur’r met de Kelle odder der Balbier met’n Pinsel un
Seepe
Sust umtegehn gewennt,
Wenn’t in sin’ Beruf nich mehr will gehn recht —
Will nu moal ’n bettken Borge-Meester späl’n
Un denn — sou kummt ’t denn, un sall al ofte zunter
gepassiert sin! —
Dat Denkmoal, wat der groote Künstler moackte,
Wil hei nischt versteht devan,
Verschandeln un verschmeeren loatt.
Odder der Balbier sou lange borge-meestert,
Bes de geborgte Harrlichkeet doahen is un alles
afgemeestert is
Un alle —
wie’t jou ook sin „Beruf“ is, hei hät sin’ Freede dran! —
Or’nlich ingeseept sin
Un nu genung hän van sin Borgemeestern! —
Achdung voar jed’n Beruf! — ’t mutt alles sin!
’t hän vill’ bei uns al vill te lang’ vergäten,
Wat unse Väder al sou woahr geseit hän,
As ’t noch Friede woar in ’t Volk
Un no nich so’n Murr’n un Striden:
“ ’n jeder Stand hät sin’n Frieden,
Un jeder Stand hät sine Last!“ —
Achdung, vill mehr Achdung wedder
voar jed’n —
’t is, wat’t is! —
Der in sin Fach Meester is! —
Denn wiere hiede in’t Dorp bei uns keen Schuster drin,
Wei mißten alle —
ook der Burgermeester selwer! —
barwest gehn as wie de Gänse met’n Gent doa up de
Dorpstroat’.
Un dat wirr’ doch woll mengen schlecht bekoaam’n in ’n
Winter! —
Un hädd’n wei hiede nich sou dichd’ ge Mu’r,
Die är Fach verstehn, un Mu’r-Meester,
Wer kinne denn so’n Hus uns bouwen
Sou groot un scheen un feste,
Dat wei sou scheen un sicher woahn’? —
Un’t is doch ’t Schennst, wat wei hän up Er’n,
Wenn man kann seien: „Min Hus!“
Un: „Hie bin ik te Hus!“
Drum vergett nich, wer’t gebout dei hät! —
Un hädd’n wei keen’ Balbier nich mehr,
Wei wirr’n balle alle utsiehn wie de Wil’n! —
Jou, dat alles is ook ne Kunst,
Un alles will gelehrt sin,
Bes man’t kann.
Un ’t duert woll lange
Bes man in sin Fach „Meester“ ward! —
Doch bei uns tehus hitt’t immer —
Sou ist geweßt al dusend Joahr
Un sou mutt’t ook bliewen:
„Jeder moackt sint!“
Jou: „Jeder moackt sint!“
As uns ook unse Martin Luther gelehrt hät:
“ ’n jeder lehre sine Lektioan,
Sou ward’t woll in ’t Hus ook stoahn!“ —
Hie bei uns in’t Dorp, doa sieht man’t eer,
Wat doabei rutkummt,
Wenn jeder sou will alles kân
Un jeder alles moaken will
Un nich mehr jeder sint! —
Hie wett ’n jeder: Koppstehn
Moaken man de Jung’s —
Un’t hän wei selwer ook gemoackt,
As wei sou jung noch woar’n! —
Awer de Oll’n moaken’t nich mehr met,
Die weeten: Up’n Kopp steht man woll ook moal,
Doch — denn is’t verkehrt! —
Awer up’n Kopp geht man nich,
Man alleene up de Beene,
Dat der Kopp immer owen bliewet
Ook wenn moal alles — un dat kummt mennig moal! —
kriez un quer geht! —
Hie in so’n kleenet Dorp
Doa is man eener, der de Karre schiewet
Un de Lin’ fihrt,
Dat is: Der Schulte!
Un is der Schulte nich te Hus in’t Dorp,
Denn is’t ofte schlimm bestellt al.
Un is e nich mehr doa —
Denn is’t noch schlimmer:
Denn bliewet de Karre in’n Dreck stehn
Un der Woan steht stille. —
Un keener mehr, der fihrt denn,
Wenn em de Lin’ entfallen
Un — de Pietsche! —
Denn ook die mutt sin! — Ook Zucht mutt sin.
Un oahne die geht et nich un nie un nimmer,
Soulange de Er’e stehn ward! —
As ook der Wihnachtsmann noch immer
Voar alle, die nich will’ heer’n un lehr’n,
Nich man Äppel un Bärn un Näte,
Nei — ook ’ne Rute brengt! —
Nemm’n Schulte weg —
So’n richd’gen, dichd’gen flämschen Schulte,
As ook de olle Erv-Gerichts-Lehn-Schulten woar’n
Up unsen Fläming
Un’t oofk hiede noch sou Schulten gefft bei uns! —
Nemm’n Schulte weg van’t Dorp
Un:
’t Dorp is Fihrer-los! —
Denn is’t voarbei! —
Het bliewet doch doabei, dat de Welt man immer
Van ungene an noa owen hen sich bout,
Sou as ’n dichd’ger Mu’r, der sin Fach versteht,
Wenn e’t Hus upbout,
Nich eerscht dat Dack uphäng’n ward, dat in de Lust kinn‘
schwew’n,
Bes e ’n Grund denn unger schiewet, wurup’t Hus steht, un
wat’t Dack droat.
Nei: Eerscht den Grund – sou seit der Muer-Meester:
Eerscht den Grund – un sou feste as’t man ergend sin
kann!-
Un denn de Muer, un – donoa denn dat anner
Un – Ietzt dat Dack! –
Sou upgebout,
Denn steht dat Hus ook feste,
Sust fallt ‚t in! –
Un wat hie gilt, gilt ook voar’t ganze Lewen
In’t Dorp un voar’t ganze Volk,
Dat wei jou selwer sin:
Gou woar’t –
Sou is’t gewurr’n –
Un sou mutt’t ook bliewen:
Eerscht der Bure
Un denn der Burger!
Eerscht dat Dorp
Un denn de Burg, – de Stadt!
Un eerscht der Schulte
Un denn der Stadt – Schulthes, der Burgermeester!
Jeder moackt sint!
Un sou mutt’t ook immer noch,
Wenn’t noch een Moal better sall warrn bei uns
Voar unse armet Volk, dat – ach, sou krank is! –
Van ungene anfang’n bes noa owen hen
Un keener utgenoahm’n:
Van’t Dorp ut, van de kleenste Gemeene
Sou unbekannt, un doch sou wichdig
Ook voar’t Groote, voar dat Ganze! –
Sou lehrt uns de Geschichte van unse Volk!
Sou hät ‚t unse Dichder
Max van Schenkendorp
Voar mehr denn hunnert Joahre
Up Hoogdeitsch al geseit:
„Vom Bauernstand, von unten aus
Soll sich das neue Leben
In Adels Schloß und Bürgers Haus
Ein frischer Quell erheben!“
Sou lehrt uns ook der groote Meester,
Der den Weltbou upgericht
Ook hiede noch as eenst,
Doa e se schuf de Welt,
In all sin Dhun un Walten,
Wie wei’t ook sing’n,
Dat, „der Harre sine grettste Dinge
Beginnt still un geringe“
Un ut ‚t Senfkorn wachst sin Riek.