Nabber Drees un Nabber Kramer,
Die hadd’n al lange sich gestreeden
Um ne olle Weede, die up de Grenze stund
Geroade up’t Scheed van äre Wertschaft
Ganz dichte bei’t Dorp,
Doa dichte bei’n Harsche-Barg.
Letzt woar ut de Freindschaft, die ehmoals woar,
’ne beese Feindschaft wurrn,
Dat keener mehr ’n Grut ’n annern bidd.
“ ‚t is mine Weede, die up de Grenze steht,“
Seit Nabber Drees.
„De Weede is min e !“ ruppt Nabber Kramer räwer.
Un äre Ouen funkeln richdig,
Wenn se enanger truffen.

Se gehn te ärn Richter nu, te ärn Schulte.
Se meeten alle beede woll,
Hei is ’n Mann, der stets up Recht hoald un Gerechdigkeed,
As ook der olle Paster al geseit hät beinoah voar hunnert Joahr
In sine „Gedächtnisrede“ van ’n olen „Erv-Gerichts-Lehn-Schulthe“,
Die gedruckt wurr‘:
Dat leeg al sou wat in’t Geschlechte van de olle Schulten drin,
Wil se’t Richteramt gefihrt in de Gemeene
Van ältste Tid an,
Un nu al ville hunnert Joahre.
Sou koam ook jeder vull Vertrouen te den Richter
Ook Nabber Drees un Nabber Kramer
Bouend up Gerechdigkeed.
Un jeder meennt – sou Nabber Drees as Nabber Kramer:
„Min Recht wil’t hän!
Un widder nischt! Min Recht! Min gudet Recht!
Wil’t mine Weede is!“ —
Der Schulte – ’n Hine van Gestalt –
Strenge woll, doch met’n Hartz as Gold sou trei,
Der immer man dat Beste wullt voar sin Gemeene,
Trett voar se hen un redt
Mächdig beede in’t Gewissen
Un vermoahnt se:
(Wie ik’t as Kind selwer noch geheert hä
In de Stuwwe newenan)
„Jou mißt‘ man alle beede
Met de Keppe tesamm‘ renn’n!
Beede in een’n Sack
Un ’n Win-Barg rungerkullern –
Schuld sin jei alle beede!
’n Dreck is joue olle Weede! –
Verdroat jou doch!
Verdroat jou doch!
Eenigt jou! Moackt metenanger Frieden!
Het dhut nich gud dat Striden!
Jei moaken jou alle beede arm –
Un unglicklich dertu!
Denkt an joue Frou un joue Kinger!
Loatt jou belehr’n!“ –
Doch woar’t sou Nabber Drees un Nabber Kramer goar nich recht.
Se meenten: „Recht mutt sin!
Un Recht mutt doch Recht bliewen!
Un’t Recht – jou meente jeder –
‚t Recht is up mine Siede,
Denn ‚t is mine Weede!“ –
Sou gung een Dag noan annern hen,
Der Strid ward immer duller.
Doa eenes Doa’s nemmt Nabber Drees
de Axt up’n Puckel un geht,
Geht, de Weede umtehouene
Un denn aftefoahren: sine Weede.
Doch Nabber Kramer, der de Weede
nich mehr ut de Ouen loatt,
As wier’t sin Alles, wat e hädd‘ up Er’n –
Un hadd’n doch alle beede äre groote Wertschaft
met sou vill Beeme in ärn Goar’n
un up’t Feld noch un in’n Busch,
dat der geringst‘ van alle woar
de olle Weede up de Grenze –
kennt nu keen Hoall’n mehr.

Kumm hätt’t gesiehn, wie Nabber Drees
met de Axt den Boom will schloan,
Doa springt e rut — un ook de Axt al in de Hänge! –
un – will van de annere Siede schloan de Weede, sine Weede!
Un nu gung’t los, as schon sou dusend Moal:
„De Weede is min!“ schreit Nabber Kramer,
„Min is de Weede!“ Nabber Drees.
Un jeder hov de Axt al hoog –
Nich mehr, te schloan de olle Weede,
nei – – – in Wud
eener ’n annern dood de schloa’ne
um de olle Weede.
Noch een Moal loatt der Richter- SchuIte beede koamen
un ruppt se tum Vergle ich
sou arnst un sou indringlich:
„Moackt ’n Strid ’n Enge!
Verdroat jou doch!
Gefft jou de Hänge!
Glei hie voar mei noch
as jouen Richter!
Dat je nu as Nabbern wedder
In Frieden lewen willen:“
Denn: „Eendracht nährt“ – ook jou alle beede!
„Unfriede awer vertährt“ – sou eenen as ’n annern!
„Un Godd“ – un doabei wees hei met sine Hand hoog noa’n
Himmel rup! –
„Godd, der ward jou richten!“ –
Doch alles is umsust!
Keener will noagän!
Keener will voar’n annern wiken!
„De Weede is min!“ – „Min is de Weede!“
Und doabei bleef het. –
Un hen nu tu de Avkoaten gehn se alle beede
jeder voar sich! – hen noa de Stadt,
hen up’t Gerichte.
Denn jeder will sin Recht sich sieken:
De Weede, die is sin‘!
Sou geht et denn noch Joahr um Joahr,
Un duller immer duller wurr‘ der Strid!
Vill Geld – un se hiel’n’t sust arg tesamm‘! –
betoahlen se alle beede.
De Weede selwer wier‘ al dusend Moal betoahld dermet,
Doch: “ ‚t schoadt nischt!
‚t kann kosten, wat ‚t will!
Denn Rechi mutt sin! Un Recht mutt doch Recht bliewen!“ –
Un’t Recht warr’n se sich sieken
Jeder sin’t, denn ‚t is sine Weede,
Dat’s doch kloar, ‚t kann goarnich annersch sin!
Dоа – eenes Doa’s nu – ‚t woar sou um Johanni,
De Sunne schient sou hell van’n blouen Himmel,
Ik sitt‘ as Kind voar unse Däre
un späl in’n Sand met mine Schwester:
Doa – met een Moal – wat is dat?-
’n Blitz ut heitern Himmel! –
Een Blitz! – Een Krach! – ‚t woar alles eens!
As of dat ganze Dorp met eens in Flamm’n stinne!
Keen zweeter is gefolgt mehr
as sust noch ville ofte bei ‚t Gewitter.
Een Blitz, een Krach
dat wei tesamm’foahren,
As hädd‘ uns selwer getruffen,
as mißte de Welt nu ungergehn,
Un – doabei lacht – wie wunnerboar! –
al wedder doch de Sunn‘ van’n blouen Himmel.
„Harr Godd! Behiede uns!“ sou klingt’t dorch alle Hartzen.
“ ‚t hät ingeschloan! ‚t hät ingeschloan! —
Bei uns in’t Dorp! –
Awer wu? – Wu denn man? – Wu sall’t denn sin? –
Wu kinn’t woll brenn‘? – –
Denn’t woar jou ’n forchtboarer Schlagg,
As af ‚t ganze Dorp sill in de Er’e sinken!“ –
Un alle renn’n, kieken, sieken
Dat ganze Dorp langrunger,
Sieken, kieken äwerall:
Wu kinn’t man sin? – Wu kinn’t man sin?
Wu kinn’t man brenn’n? –
Bei Schulten? – Nei! Doa ’s’t nich!
Bei’n Schmedt an’n Pul,
Wu’t gärne inschloatt bei’t Woater, bei’t Feier un bei’t Isen?
Nei! Doa ’s’t ook nich! –
In’n Borne owen in’t Dorp
in de lange Bornestange, die sou hoog noa’n Himmel wist,
wu der Emmer dranhängt
Un wu’t al ’n poar Moal ingeschloan hät? —
Denn – „die Richdung woar’t!“ meent noch der Schulte.-
Nei! – Ook doa is’t nich! –
Un keener, keener – wat se ook kieken,
un wat se ook kieken!
Keener, keener kann wat fing’n
In’t ganze Dorp. –
Doch doa – wat is doa denn los:
Doa – an’t anner Enge van’t Dorp –
in Richdung voa’n Borne hen –
Doa is ook Nabber Drees un Nabber Kramer,
Die sust keen Word mehr metenanger rä’n,
Un kieken, sieken ganz versteert un lichenblaß,
Wu’t woll bei är kinn‘ brenn‘,
Denn der Schlag woar goar te noahe bei är.
Un doa met een Moal, as se beede
Rutkieken noa’n Goar’n:
„Wat is dat?“ –
„Up de Grenze – steht – keene – Weede – mehr!“ – – –
Der Blitz hät se terschellert
In dusend Stikke gespellert:
De olle Weede is nich mehr! –
In de Weede selwer, in de olle Weede
Hät ingeschloan der eene eenzge Schlagg,
Der eene eenzge Blitz ut heitern Himmel.
Doa kieken Nabber Drees un Nabber Kramer sich in de Ouen,
As se sich sou nu gängeäwer stehn:
„Nabbe r!“ – seit Nabber Drees met een Moal.
Un: „Nabber!“ seit Nabber Kramer wedder –
’n eerschter Grut noa lange lange Joahre:
„Nabber! – Will uns – verdroan!“
Un wat keen Richter un keen Gerichte
Hädd‘ kinn‘ te Wege breng’n:
Der Strid der harr‘ ’n Enge,
Se reeken sich de Hänge:
„De Weede is din!“ seit Nabber Drees tu Nabber Kramer.
„Nei!“ – seit Nabber Kramer – „Nei!“
„Dine is de Weede, Nabber!“
Un eenig woar’n se nu voar immer alle beede.
Der Strid – der lange, beese Strid –
Fung nu sou rasch sin Enge,
Un jeder meent un seit ut’t vulle Hartze nu:
„t is sou, as der Schulte seit:
Eendracht nährt!
Unfriede vertährt!
Un – Godd is Richter!“
![]()
***