„Fastnachten!“ – „De Musekanten bloasen al!“
Dat is’n Klang ut mine Kindheet Doae
As keener sust woll mehr sou froh:
„Fastnachten!“ – „De Musekanten bloasen al!“-
Is doch al immer un bes hiede noch
Fastnachten dat grettste Fest up’n Fläming
In unse kleenet sust sou stillet Dorp.
Wu friher te Fastnacht ook de Klokken litten
Un man te Anfang in de Kerche gung,
As ook hiede noch bei uns
An ’n Fastnachtsmorgen
De Musekanten voar de Schenke
’n Choral noch bloasen,
Dat’t sou scheen un feierlich
Dorch’t ganze Dorp hen klingt.
„Fastnachten!“ – „De Musekanten bloasen al!“
Man een so’n Fest noch gefft et bei uns,
Wat sou as Fastnachten alle – jung un old –
Ook mengen Kranken noch! –
Glei up de Beene brengt,
Wenn eer de Musekanten bloasen,
Dat is – (un ik sieh as Kind nоch ’n Kremper-Woan un de schmucke scheen geputzte Bure-Päre
All‘ voar mei un drup de stramme groote Keerls):
Dat Pingest-Riden!
As denn ook so’n richdger dichdger Fläming-Junge
In de Konferman’stunne – eener van Rieddorp’s mag’t gewest sin!
Bei’n oll‘ guden
Ehrwirdgen „Magister“ – „Paster“ Timmermann in Geersdorp,
Der ewen hägekoamen woar noa unsen Fläming
Un no nich wißt, wat hie sou los wier‘,
Up sine Froa:
„Warum feiern wir denn Pfingsten, wißt ihr?“
Flink un frank un froh die Antword gaaf:
„Wil doa’t Pingstrid’n is, Harr Magister!“
„Fastnachten!“ – „De Musekanten bloasen al!“
Un de ganze groote Freindschaft
Wit un breet van’n ganzen Fläming
Kummt doa moal wedder tesamm,
Wenn Fastnachten sin:
„Doa mieten wei hen! – Dat geht nich annersch!
Dat mutt sin!“
Seit Voader doa te Muddern un te sine Kinger:
„Doa mieten wei hen! – Dat geht nich annersch!
Dat mutt sin!“
Wu sou de ganze Sippe – alles wat man verwandt is –
‚t ganze Geschlechte eng tesammhoald.
Un vill is doa te dhune voar de Burfrouw
Vill te broadne un te backne.
Denn ‚t ganze Hus is vull van Gäste.
Un mehr noch as in’n Bäckerloaden hiede sou in de Stadt
Is doa an Kuke bei’n Fläming-Bure up’n Disch te siehne:
Kriemel-, Riewe-, Soahne-, Quarg-,Moahn-, Appel-, Kersch
un Plumen-Kuke
Un noch vill mehr. –
Un doatu ook noch – un dat woar’t Beste voar uns Kinger! –
Panne-Kuken un Iser-Kuken“,
„Klemm-Kuken“ seien wei woll ook voar de „Iser-Kuken“
Wil se sou „geklemmt“ warr’n met‘ t Klemm-Isen
Up’n poar Steene, die up’n Herd geleit warr’n
odder ook noch wie de Plinsen in’n Kamin, in unse Polder,
Wie’t olle Hus noch stund.
„Klemm-Kuken“ – wie se unse Mudder uns as Kinger klemmte,
Ei – wie die schmeckten sou recht knusperig un brun,
Wu voarne ’n Pärd drup woar,
Un up de anner Siede ’n Plug
Noch noa de olle Oard, as unse Voader sich noch selwer moakte
Un noch met pleete.
’n Eensterz met’t „Isen“, wie e noch selwer seit voar’t „Schoar“,
Un doatu ’ne Spoade un ’ne Gawwel,
Wie’t sou der Bure brukkt bei sine Arbeed up’n Acker,
Un noch sou sonnerboare Teeken
balle wie’n Boom un doch keen Boom! –
Un luter Krietze un Punkte sou ringsrum.
Un wu sou scheene olle Spriche drup stunn‘
As der, wie e ofte voarkoam noch up de älste Isen,
Wu alles kleen geschräwen woar
Wie up’n Isen in Neddergeersdorp:
„Min hart un din hart
Die sin een kluit.“ –
Oder wie bei uns deheem van 1779 noch drup stund:
„Disser Kuke is gud tum Trunk“;
Un dat woar ook werklich sou. –
Hei – wie der schmeckte, der scheene Iser-Kuke,
Wenn ’n Mudder ewen rut schloag ut dat Isen
Un uns denn jeden son’n rechten brun‘ gaaf
Glei frisch van’t heete Isen:
Sou scheen schmeckt hiede mei keen Torte nich van den Kunditer
As der dunn schmeckte! –
Un’t wiere keen recht Fastnachten nich bei uns up’n Fläming
Oahne Iser-Kuken.
Al voar Fastnachten an een‘ Sunndag,
Doa sammeln sich de junge Burschen un Mäkens,
Um alles te beroadne voar’t groote Fest.
Un hän noch äre lange bedruckte Schorte um.
Nu goahn de Burschen denn
-‚t meegen woll an Zwelwe sin! —
In de Kammer rin,
Um ärn „Spruck te dhun“
Un van de Mäkens
De Fastnachtsjungfern ut te siekene.
Dat duert woll ofte lange,
Woll äwer ’ne Stunne ofte,
Un ‚t hät vill te bedid’n.
Un as se nu denn Road gehoall’n,
Denn träden se ut de Kammer rut,
Um ärn Spruck nu tu verkün’n.
Dat moaken se denn met wennig Worte,
Se spreeken man eerscht tu die een
Denn tu de annere:
„Mäken! Nu, – kannst moal to Hus goahn!“
Dat is der Spruck!
Wer nich wett, wat dat beditt:
„Mäken! Nu, – kannst moal tu Hus goahn!“
Der kinn‘ woll denken,
Se wiere nich met utersiehn.
Un doch is’t geroade ‚t Gängedeel.
Dat woar’t Teeken, dat se
As Fastnachtsjungfer wier‘ met uterkorn
Van de Fastnachts-Burschen.
Un se lacht doarum sou hell un freit sich,
As wier’t met eenmoal luter Sunnschien voar se gewurr’n,
Un äre Backen glihn voar Freede sou rood
As ’n poar roode Rosen,
Wil’t hitt:
„Mäken! Nu, – kannst moal to Hus goahn!“
Un se goaht nanu to Hus,
Bingt äre lange Linen – Schorte af
Un bingt de scheene bunte
Sidene Schorte um,
Die mon kortsch is.
Sou schmuck gemoackt kummt jede denn nu wedder.
Un ook de Burschen hän derwile
Ären besten langen Sunndoa’s-Rock sich angetoan
Un’t schwarte sidene Halsduk umgebung’n sou enge,
– Denn dat mut sou sin und dat geheert dertu! –
Dat se kumme Luft man kreien.
De Mäkens bliewen up’n Husflur stehn
Un woarten, bes de Burschen wedderkoamen:
Un nu nemmt jeder Bursche sine Uterkoarne
Winkt är man’n bettken met de Hand un met’n Коpp
Un ruppt man: „Kumm!“ — „Karline!“ „Mine!“ „Rieke!“-
Un danzt se – hei, wie kinn‘ die danzen! –
In de Stuwwe rin.
Dat woar sou scheen un feierlich
Un bei’n Kaiser up’n Hoffball in Barlin kinn‘ et er
Kumm met mehr Form un Anstand tugoahn
As hie bei uns to Hus.
Un’t wier‘ woll gud,
Wenn’t hiede noch sou wier‘ as dunn
Bei Burschen un Mäkens.
Denn dat sou hiede bei Burschen un Mäkens
Goar keen Ungerscheed mehr is wie bei menge,
Die sou van de Stadt noa’t Dorp rutkoamen,
Wu sou alles mang un mang is
Un et recht bunt ost tugeht,
Un man seit bei uns doatu,
Wenn’n Mäken ook sich doa met inloatt:
„Dat paßt sich nich!“ — „Dat loatt nich!“
„Dat Mäken hat keen Chanie!“ –
Un’t ganze Joahr nu
Bes tum Johannimarcht
Woar jeder Bursche an sin Mäken gebung’n
Un mißte ook met är immer un äwwerаll,
Wu se tesamm’koam’n,
’n eerschten Danz stets danzen.
Ook foahr’n denn de Burschen un Mäkens
Noa de Stadt tesamm‘,
Wu de Mäkens voar äre Burschen
De bunte „Truschen“ keepen,
Die se mieten schenken.
De Burschen awer –
– Doa immer „eene Liewe de anner‘ wert“ is
Bei uns hie up’n Fläming! –
Gä’n up äre Kosten voar de Mäkens
In de Stadt ’ne Moahltid.
Un ville sin’n Poar gebläwen
Nich man bes Johanni un een Joahr,
Nei, voar’t ganze Lewen.
Ik winscht‘ as Paster
Voar all die schmucke, hibsche, brave Mäkens,
Dat hiede ook noch jede sou
Ärn Bursche fing’n michte,
Der är de Treie hoald
Up diße olle rechte deitsche Oard,
Un der är seit:
„Mäken! Nu, – kannst moal to Hus goahn!“
![]()
nächstes Kapitel