Der Pastor kummt!

Wenn de Kinger Hasche späl’n
Un’t geht doabei recht bunt moal tu,
Doa woard’t mucks meischen stille,
Wenn’t hitt:
„Der Paster kummt! Der Paster kummt!“
Doa stehn up’t Dorp de Burschen un Mäkens sou beisamm‘.
De Burschen warr’n groff woll warr’n
Die Schlingels! –
De Mäkens will’t nich lieden
Un weeten nich, wie sich die Rackersch noch afwehr’n,
Doa ruppt met eens man eene van de Mäkens,
Un kiekt doabei met äre helle bloue Ouen
Sou recht noa’t Pasterhus:
„Zunter! Allewile! Nanu! Kiek doa:
Der Paster kummt!“
Un wie ’ne Duwen-Schoar,
Mank die der Hawwik foahrt,
Sou stiew’n de Burschen furt! –
Met eens is Ruh!

Doa an’n grooten Disch in de Schenke
Sitten de Ollen bei Bier un Koartenspäll,
‚t is eent, wat sou verboaden is
Un ook nich recht sall sin.
Doa trett der Paster rin,
Bidd voar alle, die doa sitten,
Man freindlich: „Gud’n Oawend!“
Doch doa – wat is? – – –
„Der Paster kummt!“  „Der Paster kummt!“
Un wie der Blitz sou rasch
Ward ut dat Späll ’n annert,
Wat richdig Späll sall sin.

‚t is Sunndag! – in ‚t Filial,
Wuhen der Paster geht un preddigen mutt,
Woartt‘ alles al, dat de Kerche sille angehn.
Eener noa’n annern keek al – as wei’t as Kinger ook gemißt! –
‚t Fenster rut un seit:
„Wie dhut der Paster hiede lange bliewen!“
Doch as nu поch moal eener kikkt
Un Utschou hoald, doa foahrt e terick
Un ruppt: „Der Paster kummt !“
Un glei dertu: „Het litt! Het litt!“
Un Voader ruppt dorch’t ganze Hus:
„Moackt jou fix alle fartig!
Der Paster is al doa!“

Un wenn nu Krankheed kummt un groote Nood
Un keener sust in’t Hus kummt mehr,
Der Dokter is al furtgegehn
Un hät sou arnst un bedenklich
Met’n Kopp geschiddelt. –
Wie leichten de verweente Ouen doa,
Wenn Voader seit te Muddern up är Krankenbedde
Sou ruig – sou arnst – sou trostvull un sou feierlich,
Sou froh un leicht doch,
As af ’n Steen van’t Hartz em fallt,
As käm der treiste Freind in Nood,
Al moll gerist‘ up’t letzte Oawendmoahl:
„Der Paster – unse Paster – kummt!“

Un wenn denn’t Afscheed nähm’n koam
Un der Dood dat Liewste hät genoahm’n,
Wie kiekt denn alles noa em ut,
Dat hei man sülle koamen,
In all dat Leed un all den Schmartz
Dat letzte Word te bieden
As Trost voar’t miede Hartze!
Doa seit man’t lis un sachte,
Wenn de Boahre al voar’t Hus steht,
Wenn nu der Paster kummt
Un nu de Klokken lieden
Voar’n letzten Gang
Den letzten, schwären Gang
Ut’t Hus noa’n Kerchhoff hen:
„Het – litt! –
Der Paster – kummt – schon!“

 

 

***

nächstes Kapitel