Ook noch van’t Fastnachten.
‚t woar moal wedder Fastnachten ran up’n Fläming,
Wenneer’t gewest is, is nich mehr genau te seien,
‚t woar woll sou um 1900 rum!
Klemm-Kuken warrn äwerall gebackn,
Wie’t sich geheert! –
Un as’t nu fixer gehn sall,
Backt ’ne Burfrouw denn glei met zwee Isen
Äre Iser-Kuken.
Un derwile se denn met’t eene backt up’t Feier,
Stellt se’t anner up de Erde hen
Sou heet, as se’t ut’t Feier rutgenoahm‘.
‚t woar wol noch eent van die ganz oll,
Wie se ook in Neddergeersdorp sich noch fung’n
Un der ehrwirdge „Magister“-Paster Timmermann
Noch hät beschräwen in sine Chronik,
Ut olle, olle Tid, wu drup stund noch:
„Min hart un din hart
Die sin een kluit“.
Un doatu de Joahrtoahl.
Doch doa – met eens kummt äre Voader rin
Un- plauz, pardauz –
Storkelt äwer’t Isen un fallt hen,
Fallt – up dat heete Isen.
Hei kummt geroade sou te sitten,
As säte in de Schledde drin,
-’n bettken leeg woll, awer ‚t geht! –
As wier‘ sin Sitz dat heete Isen,
Dat ‚t nu van hingene brennt,
As sust der heete Steen van ungene warmt,
Wenn’t sou isekoald drut is
Un hei met äre Muddern noa de Stadt rin schlett
Un ook woll moal bes hen noa Kelln-Barlin,
Denn in’n Summer hät e keene Tid nich. –
Sou hät der olle Schulte selwer noch doavan geschräw’n,
Wu e anfangt – hei schriewet, wie ’n rechter Bure:
„Der Ackerbou um de Stadt Kelln-Barlin is nich bedeitend.
Voar’t Brann’borger Ooar hoall’n ville Wäne,
Besunnersch, wenn’t Wedder scheen is in u Summer.
In ’n Winter stehn doa ook Schledden.
Doa kann man denn van doa ut
– Dat man sine Päre schon’n kann!-
De Parsoan voar 2 Groschen
Noa Charlott’nborg henschledd’n
Un voar dat selwe Geld ook wedder terikke.“
Awer ‚t Isen brennt sou sehre noch
Brennt dorch un dorch
As silt‘ noch een‘ richdgen Iser-Kuken backen,
Dat de ganze Inschrift is te sieh’ne van dat Isen
Un up sin‘ Allerwertsten is glei upgedrickt
As wie so’n Siegel.
Au, dat dhut weih un brennt un brennt,
Dat hei fix sich upmoackt noa sin‘ Dokter,
Den se alle sou sehre gärne hän,
Der de Flämingbure ganz versteht
Un met se räd’n kinne
As kumm ’n anner.
Oof wier’t so’n guder Mann,
Der mengen Arm’n in de Nood hät beigestehn
Un ofte, ofte,
Wie ville noch weeten te vertellen,
Nischt voar alle sine Mihe noahm.
Denn’t woar friher noch bei ville
Sehre, sehre arm bei uns up unsen Fläming,
As wei noch saaten un Knull (Menge seien bei uns voar de Knull ook „Erdäppel“) un Linäl aten
De Kossaaten wie de Hifener.
‚t woar noa nich sou as hiede,
Wu’t bei uns ook hie up’t Dorp nu
An jed’n Morgen sonne scheene frische Semmel gesst,
Wie wei se dunn noch kumm gesiehn hän.
Man een Moal in’t Joahr,
Wenn Voader ut de Stadi koam van’n Wullmarcht
Un de ,“Wull-Semmel“ metbrachte in’n Koawer,
Denn gaaft eene voar jed’n van uns Kinger
Als ‚i Beste, wat et gesst! – Ei, die Freede!
Sonne scheene frische Semmel! – Ei, wie die schmeckte!
Ville rihm’t noch van den Dokter
Un warr’n ‚t noch lange rihm’n,
Oof wenn hei moal nich mehr is,
Dat e ook de arme Liede hät sou trei gehulpen.
Un menge Thräne warr’n se ween‘ noch up’n Fläming,
Wenn e moal nich mehr kummt in’t Hus
Der gude, liewe Dokter,
Wie sust, wu krankheet woar,
In Storm und Wedder, bei Nacht un Newwel,
Te helpen, wat in sine Macht man stünn‘.
Un bliew’n ward’n trei Gedenken em
Hie voar immer up’n Fläming.
Van’n Paster ook in’t Dorp
Woar e immer ’n guder, liewer Freind.
Un dichtig woar e ook as Dokter,
Dat kumm woll eener mehr Vertrouen hadde
As der Dokter hie bei uns,
Der ook ’n rechten Spoaß versteht
Un je’n kennt bei sin‘ Noam’n.
Un wißt‘ e’n moal nich recht,
Denn seit’e: „Fritze!“
Un tu de Wiewesen: „Karline!“
Denn „Karline“ „Mine“ „Rieke“
Odder: „Fritze „Gottlieb“ „Christian“
Een’t miß’t doch balle immer stimm’n,
Wie’t olle Kerchenbuk ook noch bezeiget
Van olle Tid.
Un menger Spoaß ward sou van em vertellt,
Dorch den woll menger ook gesund gewurrn is
Un wedder hartzlich lehrte lachen.
Un dat – is ook ’ne groote Dokterkunst,
Jou – am Enge woll de grettste! –
Un woll uns, wenn wei vill, recht ville sonne Dokter hädd’n
Hiede noch, wu een’t Lachen ofte will vergehn! –
Doa kummt der Bure nu bei’n Dokter rin
Un kloat un weimert tum Erbarm’n:
„Au weih! Au weih!
Dokter! Dokter! Geff mei wat!
‚t is nich mehr tum Uthoall’n!“ –
„Nanu! Wat heste denn?“ – froat ’n der Dokter.
„Gebrennt! Dokter! Gebrennt! Sou sehre gebrennt!
Up’t Klemm-Isen gefal’n!“ –—
Un dreiht sich um
Un wist em nu de Stelle,
Wu e up’t Klemm-Isen is gefall’n.
Der kiekt dat nu sou ewen an,
As ’n guder Dokter dhut,
Un sieht nu doa – sieht, wie doa steht,
Wie up dat Isen selwer
Up eene Hälfte: 15 – up de annere: 57,
Un seit denn met sehr arnste Miene
Un keek ’n doabei an van owen bes ungene:
„Nei, Fritze! Nei! –
Die Wun’e kann ik dei nich heelen,
Doa hättste mieten eer häkoamen,
Die is al te old – – –
Die is jou al – – –
van 1557!“

nächstes Kapitel