
Anno 1912 woar’t:
De Jung’s gehn met de Bieker rum in’t Dorp,
Die der „Herr Paster“ hät geschräwen.
Se koamen ook te Voader Kuhl (*)
Der noch woar äwerbläwen
As Vetteroan van 1866/1870-71
Wie man noch eener is
Bei uns in’t Dorp hie,
Sin guder Kammeroad.
Hei woar ’n Mann,
Een oller rechder deitscher Mann
Met een sou treiet Hartze,
As’t man wennge gefft up Er’n,
Een rechder Freind van‘ Paster.
Er las ook gärne, gärne sou wat van’n Krieg
Un wat ut olle Tid un wat van heem.
(*) Anmerkung: Boar sin‘ Noamen is’n annerer ingesett.)
Un Suldoat noch woar hei,
Ook as hei al old nu woar,
Suldoat sou dorch un dorch,
Dat sine Ouen leichten,
Wenn e vertellt van’n Paroademarsch
Voar sin’n Kaiser un annert mehr.
Un sou hät hei oof nicht gebewert un gekloat,
As nu der groote Krieg koam un sin Soahn,
Sin liewer Soahn, min liewer Freind ook,
In’n Krieg rintoog as dapprer Mann,
Wu hei is gebläwen. —
Un een Moal al,
As Kuhl’s Voader in sin’n Kerchstuhl saat ter Preddigt,
Trett an ’n ran der Dood, as ’n Schlag ’n truff.
Doch doa, as man ’n noa heem will fihrn
An de Arm‘ van beede Sieden gehoall’n,
Reckt hei sich up sou straff
Un seit: „Loatt‘ mei man sin! –
Ik will ’n Dood ook selmst entgängegehn,
As ik gestehn hä in’n Krieg!
Loatt mei man sin! –
Ik geh alleen noa Hus!“ –
Un – geht ut de Kerchdär‘ rut
Met strammen Schritt dorch’t Dorp
Noa heem.
Doch balle doanoa,
Doa hät’n unse Harrgott heemgeruppt
Tum grooten Appell doa owen.
Wie e lang al lu’rte,
As hei selwer seite:
„Up den Appell!“ –
Der Paster hät’n selwst begroam’n,
Dat Hartze dhat em selwer weih doabei!
Se hän noch moal geschoaten
Aewer sin Grav —
Denn sin se alle heemgegehn‘,
Un eener man tum annern seit,
As hiede noch, wenn man sin‘ Noam’n nennt:
„Hei woar een guder Mann! (*)
Un trei !“ –
As voar em dunn de Jung’ns stehn
De Bieker in de Hand
In Ehrerbiedung, as de Jung’n
Immer stehn säl‘ voar de Oll‘,
Wu’t Hoar al wieß ward,
Un nu eerscht voar sou een‘
Ehrwird’gen Vetteroan wie der,
Un bieden nu in Ehrerbiedung an
Un seien:
„Kuhls Voader! Will‘ jei ook ’n Buk? –
’n Buk van unse Heemoat is’t!
Een Buk van unse eegen Dorp!
Van unsen Fläming!
Van jou ook steht wat drin,
Wie jei jou in’n Krieg
Sou dapper hän geschloan!
Unse Paster hät’t selwer geschräwen!“
Doa – bei dat Letzte! – stutzt Kuhls Voader,
Der bes doahen sou gespannt hät tugeheert,
Un reckt sich hoog,
Dat e voar de Jungens steht
As wie so’n Hine,
Sou – as of hei noch moal in’n Krieg rinmüßt‘
Un wedder wier‘ Suldoat
Un seit sou feste un bestimmt,
As müßt‘ hei kummandieren:
„Achtung, Jung’s! voar unsen Paster!
Achtung! Sei ik! Achtung, Jung’s!
Un still gestehn! –
Jei kän van em vil lehr’n!
Hei is ’n guder Mann!*)
Ik hä’n sou gärne!
Un preddigen kann e: ach, sou scheen! –
Dat ik – jei weeten’t jou! —
(*) Dat sall van mei keen Rihmens sin,
‚t sin sine eegene Worde.)
An keen‘ Sunndag in de Preddigt fehle!
Awer: Schriewen, Jung’s!
Schriewen dhut hei sehre schlecht! –
Un ’n Buk van unsen Paster
Van den geschräwen? —
Nei, Jung’s, nei!- Preddigen heer’t ’n sehre gärne,
Awer ’n Buk -’n Buk van den geschräwen:
Nei, Jung’s, nei!- Ik keepe keent! –
Denn wat der schriewet,
Kann ‚k nich lesen :
Nei, Jung’s, nei ! –
Ik keepe feent! —
Ik kann’t jou doch nich lesen,
Wat hei schriewet.“
nächstes Kapitel